Tytuł pracy odnosi się do psychologicznego zjawiska polegającego na tym, że wyraz lub fraza stale powtarzane zaczynają gubić swoje znaczenie. Film odnosi się w ten sposób do wewnętrznego konfliktu, który wywołuje potrzeba zobojętnienia na wiadomości ze świata.
Filmowi towarzyszy instalacja z dwóch krzeseł. Widz zostaje zachęcony do tego, by oglądać projekcję, siedząc w jednym z krzeseł, ustawionych bardziej jak siedzenia w tramwaju lub pociągu, niż w kinie – w bliskiej odległości od telewizora, przodem do siebie, jednocześnie dokonując recepcji filmu, jak i znajdując się w obecności – lub nieobecności – drugiej osoby. Podejmuje zatem decyzję, czy w peryferii widzenia będzie film, czy obecność naprzeciwko.
The title of the work refers to a psychological phenomenon where a word or phrase, when constantly repeated, begins to lose its meaning. In this way, film addresses the inner conflict driven by the need to become desensitized to world news.
The film is accompanied by an installation consisting of two chairs. The viewer is encouraged to watch the projection while sitting in one of the chairs, arranged more like seats on a tram or train than in a cinema—placed close to the television, facing each other. Thus, the viewer experiences the film while simultaneously dealing with the presence—or absence—of another person. They are forced to decide whether the film or the person opposite them remains in their peripheral vision.
